27 июни соли 1997 ба таърихи халқи тоҷик ҳамчун замони нави ташаккулёбии давлатдории Тоҷикистон ворид гашт. Ин иди фархунда тимсоли сулҳ, ҳамдигарфаҳмӣ ва осоиш дар ҷамъиятамон, боиси эҳёи маънавию иқтисоди кишвар, маъсулияти умумии мо барои ҳаёти ҳозираву ояндаи дурахшони Тоҷикистон аст. Ваҳдат рамзи воқеӣ ва ҷавҳари фалсафаи сулҳофарӣ, фарҳангсолориву таҳаммулпазирии

Ба ноҳияи Ҷаббор Расулов корвони автомошинаҳои кумаки Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон иборат аз 6 адад ҷиҳати дастрас намудани доруворӣ ва маводи озуқа баҳри дастгирии иҷтимоӣ ва иқтисодии табибон ва ашхоси бемори коронавирус COVID-19 ворид гардид.Маводҳои зарурии тиббӣ аз ҷумлаи либосҳои муҳофизатӣ-корҷома дар маҷмӯъ респиратор, айнак, бахилаҳо), дорувории зарурӣ

Воқеан 27-уми июни соли 1997 рӯзи муборак ва солест, дар таърихи пуршарафи халқи кӯҳанбунёд ва мутамаддини мо бо ҳарфҳои заррин сабт гардидааст. Дар ин соли хуҷаста  Тоҷикистони соҳибистиқлол ба марҳилаи нави таърихи худ қадам ниҳод. Дар суханрониҳои худ Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ